Choinka pachnie, jak las

słowa starej piosenki cisną mi się przez zaciśnięte usta, bo mnie szlag! bierze na myśl o świętach. Przepraszam, ale amatorką ich nie jestem. Wydźwięk religijno-tradycyjny dawno przebrzmiał w hierarchii moich wartości. Zresztą nie mam wspomnień z dzieciństwa żadnych związanych ze świętami, więc chyba nie bardzo szczególna to była uroczystość w moim domu. Natomiast to, co sama stworzyłam w zakresie własnej rodziny z wiadomych względów implikuje więcej napięć, niż radości, a wczoraj próg mojego spokoju został zmącony no czym??? Otóż po powrocie z pracy do domu doświadczyłam JUŻ ŚWIĄT, bo stoi tam gdzie zawsze choinka żywa, przybrana i świecąca. Naszą tradycją było ubieranie choinki w wigilię. Ja w kuchni, dzieci przy choince. Nieoczekiwana zmiana, spowodowała moje wkurzenie. Zmiana, jak zmiana, ale żeby ktoś czyt. mąż uzgodnił ze mną to. Wejdę do domu pewnego razu i królika będę gonić po pokojach, bo Wielkanoc idzie?Ożeż..pomijam fakt, że w temperaturze pokojowej choinka obleci z igliwia do świąt i będę miała futurystycznego ogigloka z kolorowym przybraniem, jednak chciałabym, aby w moim domu pewne rzeczy ze mną uzgadniano. Szczególnie te związane z naszą rodzinną tradycją. Cóż więc, mąż po przeszczepie czuje się coraz lepiej i rozpoczął już święta wymownym choinkowym akcentem:-), wyłamując się z obyczajów, które bardzo kultywował. Może to zapowiedź jakichś wewnętrznych zmian?
W kontekście poprzedniego wpisu, który był marną próbą podjęcia rozważań o sensie życia, problem choinki postawionej i przybranej przed czasem jest tak przyziemny, że sama przed sobą czuję się głupio ;-). Życie codzienne często jest szczelnie wypełnione drobiazgami i czynnościami, które wykonujemy rutynowo, bezrefleksyjnie. Nie da się funkcjonować w oderwaniu od tego, co jest jakąś formą naszego wewnętrznego i zewnętrznego przymusu, jak obowiązki rodzinne, zawodowe i wynikające zeń radości czy trudności oraz towarzyszące temu emocje. Mogę sobie i tysiąc razy powtarzać, że nie warto się przejmować czymś na co nie miałam wpływu, a jednak będę snuć dywagacje, co mogłam zrobić inaczej, aby tego uniknąć, albo jak zareagowałam, gdy reakcję mogłam zwyczajnie zadusić w zarodku reakcyjnym. Mogłam. Czego ja nie mogłam, gdy mogłam, jak nie mogłam ;-).
Ty weź się Renata nie przejmuj tak życiem, ono będzie trwało w swoim niezmąconym stanie, czy będziesz w nim tupać nogą, krzyczeć, domagać się uwagi, śmiać lub skakać z radości. Różnica w twoich reakcjach kobieto, jest jedynie odczuwalna w twoim obszarze. W obrębie twojej psychiki i ciała oraz tuż po za tobą czyli odczuwają ją moi bliscy- dzieci, przyjaciele, koledzy z pracy, koty i pies.
A zmieniając podejście do wydarzenia w ramach oszczędności zdrowia i pozbycia się wkurzenia (proszę rym się utworzył, sam z siebie się złożył ;-))..zmęczona w zamieci kłębiących się myśli, bo śniegu brak, wędrując do domu, padając na nos od progu, resztkami wzroku mętnego ujrzałam w kącie migoczące kolorami cudo. Zapach świerku rozsadził mi nozdrza i przepchał zapadnięte płuca z których wyrwało się radosne „aaaachchch chooinkaaa!!!” Ach święta! Ach i och i świat stanął przede mną otworem i kolorem, a ja zawirowałam w przestworzach beztroski, zapominając na chwilę, że po kokardę się narobię przez najbliższe dni i, że no przecież… do jasnej cholery, kiedy ja prezenty kupię?? I co kupić dzieciakom, którym z nadmiaru wszystkiego co dostępne w głowach się przewraca? Niech wrócą czasy, gdy odurzaliśmy się zapachem i smakiem pomarańczy oraz czekolady.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , | Skomentuj

Gonię czas,

który niewzruszony ucieka przede mną. Noc, dzień, noc, dzień. Tygodnie co raz bardziej do siebie podobne, wyszarzone ponurą aurą, powtarzalnością czynności.
Mam wrażenie, że w pośpiechu, zapętlona w czasie, doganiam samą siebie widząc własne plecy. Mam ochotę pchnąć je, „dalej Renata, nie ociągaj się”. Doba jest zdecydowanie za krótka, nie pojmuję, jak mogłam kiedyś pomieścić w niej więcej rzeczy, a wspomnienie czasu, kiedy dzień mi się dłużył jest dla mnie takim abstraktem trudnym do przyjęcia. Co jakiś czas wracają do mnie myśli związane z sensem życia. Plątają się po głowie retoryczne pytania: „o co w tym wszystkim chodzi?”, „jak realizować życie, aby czuć, że wypełniam je sensowną treścią?”. Rozglądam się dookoła i nie bardzo wiem skąd zaczerpnąć inspirację, aby znaleźć jakieś podpowiedzi do nurtujących mnie pytań. Ludzie niechętnie rozmawiają o sensie życia. Książki tematyczne owszem, niosą swoje przesłanie. Jest w tym logika, ale to druk, chciałabym poobcować zwyczajnie z człowiekiem, który ma swoją filozofię i na dodatek ją praktykuje, jest nią przesiąknięty. Który widzi sens w życiu głębszy, niż tylko „trzeba żyć”, „takie jest życie” – zresztą ostatniego zwrotu nie trawię coraz bardziej. Jakie takie życie?-zadaję pytanie, to nie życie, a nasze wybory w nim. To my sami. Tak łatwo odpowiedzialność za to, co jest naszym udziałem przerzucamy na czynniki zewnętrzne. Sama kiedyś częściej tłumaczyłam siebie, tym co po za mną. A to trudniejszym dzieciństwem, a to jakimś złym doświadczeniem, a to koniecznością wyboru, okolicznością niesprzyjającą czy poświęceniem dla jakiejś idei, której uczepiłam się, bo nie stać mnie było na decyzje zgodne ze mną samą. Dziś wyraźniej widzę to, że moje życie, to nie przypadkowy zbieg okoliczności i zdarzeń, które porwały mnie swym nurtem, by wyrzucać na przypadkowe mielizny, ale plastyczne dzieło, które mogę modelować w swoich rękach, jak chcę. Tylko czy mam wystarczająco dużo wiedzy o sobie, aby nadać jemu dla mnie właściwy kształt i odwagi, by się realizować? Jak spełniać się w życiu? Nie ma uniwersalnych wykładni. Dla kogoś macierzyństwo jest realizacją, a dla innego życie w celibacie. Dla kogoś kariera zawodowa, a dla innego uprawa ziemi. Dla kogoś dbałość o innych, a dla innego dbałość o siebie. Skoro zróżnicowanie jest spore, to w czym rzecz? W indywidualnym upatrzeniu sobie „czegoś” i trzymaniu się tego? Tak do końca? Ludzkie szczęście jest może zbyt rozdmuchanym tworem albo tworem nie pasującym do człowieka współczesnego, który nastawił się na konformizm i hedonizm, a tym samym spłycił wartości, które pokolenia wcześniej kultywowały i na skutek których odczuwanie szczęścia przychodziło bardziej naturalnie. Dziś większość uważa, że szczęście jest dla wybranych. On ma szczęście-mówimy o kimś, kto ma majątek, rodzinę i zdrowie. Ale to „on” z okreśłonymi uwarunkowaniami. Nie my. Natomiast ci, co uważają się za szczęśliwych mówią o tym z takim przejęciem, patosem, jakby byli nawiedzeni, a nie prawdziwi. Szczęście jest również niedefiniowalne, jak inne wielkie słowa tego świata. No jak zdefiniować coś na co każdy ma swoją formułę? Sama posługuję się czyimiś słowami, że szczęście, to stan umysłu, a nie posiadania. Jednak co z tego, że tak uważam, skoro na uważaniu się kończy? Nie umiem wprowadzić siebie/swojego umysłu w stan szczęścia. Na całe szczęście :-) w stan nieszczęścia, swojego umysłu też nie umiem wprowadzić. Może zwyczajnie nie chcę? Wyliczam ze zbioru liczbowego, jakim jest życie średnią medianę, odrzucając skrajne wartości w postaci szczęścia i nieszczęścia i co mam? Przeciętną przeciętność. Tak sobie myślę, gdybym dziś miała zejść z tego świata i miała chwilę na przebłysk świadomości, to pojawiłby się pewnie żal do siebie samej za spieprzenie sobie życia dokonywaniem niewłaściwych wyborów oraz złe wykorzystanie czasu. Pisząc złe wykorzystanie czasu, mam na myśli przede wszystkim czas z moimi dzieciakami. Jestem zbyt mglista w tym pędzie pt: „cholerawiepoco”, zostawiając po sobie mgliste w nich wspomnienia. Żałowałabym również, że nie zobaczyłam większego kawałka świata i nie poznałam nowych ludzi. Jedno i drugie budzi we mnie niezaspokojoną ciekawość.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , | 4 komentarzy

W przepaść przeszłości

W przepaść przeszłości
Strącam  kolejne dni
Wczoraj już jest po za mną.
Dni mijają podobne do siebie. Powtarzalność czynności nakreśla ich trajektorię.
Ten sam dźwięk telefonu, co rano wytrąca mnie z  płytkiego najczęściej snu. Kawa parzona w tym samym kubku, znajomy smak pasty w ustach, odbicie w lustrze, zapadające się ze mna do środka. Kot sierściuch ocierający się o nogę i pies skomlący pod drzwiami, bo chce na dwór. Ponaglanie siebie i dzieci, potem rozwózka ich do szkół. Dalej ta sama droga do pracy. ta sama stacja radiowa w aucie. Stoję na światłach w tym samym miejscu. Wybieram znajomy skrót. Mijam ludzi spieszących gdzieś przed siebie, w wiadomym sobie celu. Zerkam na ich twarze. Na odciśnięte na nich emocje. Zamyśleni, zafrasowani, smutni, poważni, rzadziej radośni czy pogodni, tak jak i ja zaczynają swój kolejny dzień, by za kilkanaście godzin odłożyć go w osobiste annały. Większość z nas ulega rutynie dni. Ona ma to do siebie, że daje jakiś porządek, ale zarazem jest utartym torem, którego nie zmieniamy, a przecież mając wpływ na siebie możemy dużo. Możemy zmienić ogrom, tylko dlaczego to tak trudne? Jakbyśmy byli zaprogramowani i jakiś wewnętrzny przykaz zmuszał nas do większości podejmowanych działań. Każdy dzień jest naszą decyzją o tym, jak się w nim czujemy, z jakim nastawieniem w niego wchodzimy, co w nim będziemy robić. Pomijam wypadki losowe, które są nie do przewidzenia.  Mogę przecież powiedzieć dzieciom: „dziś macie wolne” i zostawić je w domu, mogę nie iść do pracy i zrobić z nimi coś, czego jeszcze nie robiliśmy. Ani szkoła, ani praca nie ucierpiałyby na tym, a dzieciakom i mnie to odstępstwo od normy wpisałoby się w pamięć na długo, a może na zawsze? To „zawsze” określone trwałością ludzkiej pamięci.
Życie tu na ziemi, to być może jedyny moment ludzkiego bytu, który pozwala nam na samoświadomość. Dlaczego tak słabo korzystamy ze świadomości poddając się schematom, ulegając presji otoczenia, tłumacząc swoje złe nawyki uniwersalnym „bo taki/taka już jestem”, uzależnieniami, wewnętrznym lub zewnętrznym przymusem czy wynajdując inne wymówki zwalniające nas z odpowiedzialności za siebie i wpływu na siebie samego, co niewątpliwie mamy.
Dni mijają. Jeden podobny do drugiego. Weekend to spacja w dniach roboczych, ale i te weekendy są do siebie podobne. Przecież wybudza mnie ten sam dźwięk telefonu, bo zapominam go wyłączyć i parzę kawę w tym samym kubku. I kot się ociera o nogę i pies skrobie w drzwi.  Dom dłużej zalega w ciszy, bo dzieci trochę później wstają i nie ma tego ponaglającego gderania, ale schemat dnia zazwyczaj ten sam. Wyuczony. Jakaś konieczność, chciaż bata nad nami nikt nie trzyma. Co z tą naszą świadomością i wpływem na siebie i swoje życie?

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , | Skomentuj

Listopadowo

Niewiele we mnie słów w ostatnim czasie. Ze słów formułuje się myśli, więc i tu posucha.
Przyplątały się i mi jakieś problemy zdrowotne, więc biegam trochę od przysłowiowego Annasza do Kajfasza.
Mam póki co objawy, a nie mam przyczyny. Medyczna zagadka ;-). Samo przyszło, to może samo wyjdzie.
Zresztą nie mogę sobie pozwolić na chorowanie.
Przecież chory jest Piotr i to już naprawdę absolutnie wystarczy.
Piotr miesiąc po przeszczepie.
W ubiegłym tygodniu wyszedł ze szpitala.
Słaby, wychudzony-11kg mniej.
Czuje się kiepsko-jak to sam określa.
Padły też słowa, że gdyby wiedział, że będzie tak ciężko, to nie decydowałby się na przeszczep.
Myślę, że skoro udało się wyjść w czwartym tygodniu po transplantacji, to dobry czas, że mogłoby być gorzej, ale to moje myślenie, osoby która nie czuje tego, co On na swojej skórze.
Sprawa rozwodowa..ech zmiotła mnie na kilka dni w kąt rzeczywistości.
Dużo pytań, dużo wspomnień.
Niedobrze mi po dziś dzień.
Po co człowiek pisze pozew, jak potem musi chlustać tym ponownie przed sędzią, ławniczkami, panią stenografistką w postaci słów.
Dzieci skierowane na badania przez biegłego psychologa.
Następny termin zostanie wyznaczony z urzędu.
Świetnie!
Dzieci się ucieszyły w stopniu tym samym co ja :-(.
Tyle.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , | 2 komentarzy

Czas płynie, goi, dzieli…

czas ma wiele jeszcze innych zalet no i wad, główną jego wadą jest bezpowrotność. Tamta minuta już była i nie wróci. Miniona godzina, wczorajszy dzień, ubiegły miesiąc, poprzedni rok. Bezpowrotne. Nie ma i nie będzie. W pamięci są tylko wspomnienia chwil przeżytych, zaistniałych zdarzeń, wspomnienia ludzi i związanych z nimi uczuć i emocji. Czas zalecza rany. W życiu zbieramy ich sporo, jednym dajemy czas na zabliźnienie inne sami jątrzymy, nie pozwalając się im zagoić. Taka rana, to życie przeszłością, wracanie do niej i analizowanie po raz kolejny zdarzeń an które już wpływu nie mamy. Bezsensownym wydaje się to być zajęciem z realnego punktu widzenia, ale przecież nierzadkim. Sama wracam gdzieś wstecz i myślę, co mogłam inaczej, lepiej, rozsądniej. Takie sytuacje pojawiają się wtedy, gdy mam poczucie, iż coś zawaliłam, nie postarałam się za bardzo, gdy czuję/wiem, że mogłam więcej, że mogłam jeszcze coś zrobić, aby mieć do poczucie „zrobienia wszystkiego, co było w mojej mocy”. Nie lubię tego stanu i wiem, jak potrafią to być dręczące myśli. Czas, jego upływ dzieli. Oddziela nas od przeszłości, oddala od naszych historii, oddziela nas też od nas samych, od tych którymi byliśmy i tych z którymi byliśmy. Dzieli nasze życie na etapy. Niby wciąż tacy sami, ale jednak innymi ludźmi jesteśmy w różnych okresach naszego życia. Zmieniamy się pod wpływem czasu. Zmieniamy zewnętrznie i wewnętrznie.
Miałam przez weekend zjazd rodzinny, co nieczęsto się zdarza. Brat i bratanice już z dziećmi swoimi, siostra i szwagier. Rozmowy, przywoływanie wspomnień rodziców, rodzeństwa, sytuacji i zdarzeń. Słuchałam tego i ze zdumieniem obserwowałam, jak różnie pamiętamy ludzi, okoliczności. Jak różne pozostały w nas odczucia. Niby opisujemy ten sam fakt, ale jakże inaczej. Każde z nas wyposażone w indywidualne cechy osobowości interpretuje zjawisko przez ich pryzmat. Wytłumaczy sobie na swój sposób, zaakcentuje, to co uważa podług siebie za ważne, umniejszy, to co wydaje się być nieistotne. Każde z nas inaczej postrzegało dom rodzinny i to, co się w nim działo. Nie ma tu jednej prawdy. Każde ma swoją prawdę w tym temacie.
Tak, to właśnie w życiu jest, uczestniczymy w nim, przeżywamy sytuacje, ale nasz sposób owego przeżywania jest na tyle indywidualny, że pomimo współuczestnictwa w tym samym miejscu i czasie możemy widzieć dwie różne historie, a po czasie, kiedy przesiejemy wspomnienia przez sito emocji zobaczymy je jeszcze inaczej.
Piotr nadal w izolatce.
Parametry idą w górę, ale jego samopoczucie nie jest dobre-jak mówi.
Gorączkuje i nie ma apetytu.
Jest słaby.
Wszystko go boli.
Czas wyciszył we mnie sporo emocji, które pojawiały się w związku z Piotrem.
Czas powoli we mnie zabliźnia rany, które powstały na skutek słów i zachowań.
Szczerze współczuje Piotrowi tego, co przechodzi.
Trudno mi sobie wyobrazić, jak się on czuje.
Czas oddalił nas od siebie…nie, nie czas.
Oddaliliśmy się od siebie sami, a czas odsunął nas od naszej wspólnej historii, od okresu, gdy byliśmy razem.
Czas…obowiązuje każdego.
Płynie konsekwentnie, niezmiennie odciskając w świadomości zjawisko zwane przemijaniem.
Przemijamy.
Jaka jest w jakości treść naszego przemijania?
Może poczynię kiedyś bilans swojej egzystencji i dojdę do subiektywnych wniosków.
Może ktoś równie subiektywnie oceni to we wspomnieniach, po naszym czasie, ale to już będzie po za nami.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , | 2 komentarzy

Dwa tygodnie minęły,

nawet nie wiem jak. Minuty przebiegają obok mnie nie pozostawiając złudzeń absolutnie żadnych, że ich prędkość jest za duża, jak dla mnie, że nie idę przez życie, tylko biegnę szybko. Za szybko.
Dni mgliste i rozmyte nie tylko pogodą, ale swoim tempem. Niezauważalne wręcz, a chciałabym chwile przezywać i zachowywać. Przecież i takie są, bywają.
Zdaje sobie sprawę, że tak, jak moje dni zapieprzają i brakuje mi czasem chwili zatrzymania, tak Piotrowi dłużą się minuty i godziny. Sam ze swoimi myślami i fatalnym samopoczuciem. Z potężnym osłabieniem. Pisał, że ogolenie się, wykąpanie, to wysiłek tak duży, że porównywał go do długiego wyczerpującego biegu. Głos w słuchawce jest słaby i przerywany zadyszką. Dziś 11 doba po przeszczepie. Parametry idą powoli w górę. Trzeba czekać na rozmnożenie komórek krwi. Czekanie bywa nieznośne, przecież chciałoby się już. Już dobrze czuć, już mieć siły, już ma nie boleć, już chciałoby się wrócić do normalnego życia. Normalnego czyli tego po za szpitalnym murem. Jednak czasu nie przyspieszysz, co zapewne chciałby zrobić Piotr, ani nie spowolnię, czego chciałabym ja.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , | Skomentuj

Przeszczepowo ciąg dalszy

Działania wobec Piotra idą w tempie błyskawicznym. Myślałam, że to jest bardziej rozciągnięte w czasie, no ale sobie widocznie myśleć mogłam.
jak pisałam we wtorek było przyjęcie do oddział. W środę podano silną chemię, która praktycznie ma zniszczyć szpik w stopniu uniemożliwiającym samoodtworzenie go. Podobno zniszczenie jest tak duże, że gdyby nie terapia przeszczepu, to szansa na przeżycie byłaby zerowa.
Dziś dokonano autotransplantacji komórek, które wcześniej pobrano Piotrowi w kilku zbiórkach i które przygotowano odpowiednio do ponownego wprowadzenia do organizmu. Komórki macierzyste potrzebują kilku tygodni, aby po zagnieżdżeniu się w szpiku zacząć ponownie produkcję krwinek i odbudować się do poziomu względnie stabilnego. Okres po przeszczepie jest bardzo niebezpieczny ze względu na zupełny spadek odporności i możliwość powikłań. W przypadku autoprzeszczepu odpada jedynie możliwość odrzutu z tytułu niepełnej zgodności dawcy i biorcy. Tyle na plus.
Piotr po chemii czuł się źle. Bardzo źle.
Dziś rozmawialiśmy chwilę po przeszczepie.
Był sam zaskoczony, że to dosyć szybko poszło-miał na myśli samo wtłoczenie krwi, ale samopoczucie ma kiepskie.
Jego głos był słaby na tyle, że barwę miał zmienioną.
Trudno mi sobie wyobrazić, jak On się czuje…
Tam w budynku szpitalnym życie toczy się innym rytmem. Wyizolowany świat, gdzie walczy się o zdrowie, o życie. Gdzie zmagają się ludzie z bólem, smutkiem, samotnością, mierzą z ciężkimi myślami. Nie obchodzi ich już, czy dziś zdążą zrobić zakupy, czy jutro wyrobią się do pracy, ani co zaplanują na weekend. Modlą się o zdrowie, wyczekują poprawy tegoż, czasem chcą nie czuć bólu, chcą nadziei, wiary w to, że jutro będą się lepiej czuć. Żyją w innym wymiarze rzeczywistości, gdzie inne są priorytety, na innych sprawach przeniesiony środek ciężkości, a ludzie za oknem, tam na zewnątrz, spieszący tu i tam wydają się być groteskowi, bo jeszcze nie wiedzą, jak wszystko, co mają może zniknąć, a zarazem ich życie jest pociągające, bo jest przecież lżejsze, bo nie myślą tak często o śmierci, bo nie kurczą się w fizycznym bólu, którego lek nie uśmierza.
Świat ludzi chorych i zdrowych, to inny świat.
To dwa różne światy.
Rzeczywistość ma wiele wymiarów.
Poruszamy się w nich w zależności od tego, co nam się przytrafia.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , | Skomentuj

Przeszczepowo

No to się zaczęło.
Wczoraj Piotr otrzymał informację od lekarza, że jest dla niego miejsce na transplantologii w Szpitalu Klinicznym na ul. Szamarzewskiego i dziś miał się tam stawić. No to się stawił.
Procedura przyjęcia ślimaczyła się godzinami.
Rzeczy ściśle według listy, jaką otrzymał już jakiś czas temu, zostały poddany naświetleniu odkażającemu. Potem pobrano krew, zrobiono EGK, założono wenflon. Przy okazji rozmów korytarzowych z innymi pacjentami, dowiedziałam się, że jest grupa kliniczna pacjentów, która testuje nowy lek Carfilzomib nazwa handlowa Kyprolis i…nie wiem, co i..bo Pan który go dostaje od siedmiu miesięcy zachwycony nie był. Choruje na szpiczaka od 7 lat, jest po podaniu tego, co udostępnia się w naszej procedurze leczenia, przeszedł też autoprzeszczep i teraz ten lek stawał się dla niego nadzieją, ale jakoś już nie żywił większego entuzjazmu po tym okresie leczenia. Powiedział, że dobre to, iż od 3 msc nie nastąpił ani przyrost białka monoklonalnego, ani spadek.
Piotr był zdenerwowany. Pewnie i całą sytuacją, bo przeszczep to ciężki etap leczenia dla pacjenta ale myślę, że i mną. Sam zapytał czy go zawiozę dziś do szpitala  i się zgodziłam, ale później rozmowa nasza sprowadziła się do spraw czysto technicznych typu: zabierz, dowiedz się, przywieź, pamiętaj, odbierz.
Izolatka, to nieprzyjemne z założenia miejsce.
Sam na sam ze sobą.
Odcięty od świata zewnętrznego.
Na nie wiadomo jak długo i nie wiadomo, jaki będzie kolejny dzień pod względem samopoczucia.
Gdyby jeszcze pewność była, że przejdzie to, co ma do przejścia a potem będzie ok, to nastawienie psychika lepiej by to znosiła, a tak krążą pewnie niejedne wątpliwości nad Piotra głową.
Duże wyzwanie przed Nim. Nie tylko dla Jego organizmu, ale psyche.
Do sprawy rozwodowej pozostał niecały miesiąc .
Wiem, że Piotra na niej nie będzie.
W zasadzie tym razem okoliczność zadecydowała, że złożone ostatnio przez niego oświadczenie, iż nie chce już uczestniczyć w rozprawach, stanie się faktem.
Zresztą rozwód zszedł na dalszy plan. Był aktem determinacji mojej i zmęczenia zachowaniem Piotra wobec mnie. Był moim krzykiem DOSYĆ! CHCĘ SPOKOJU!, skoro nie mogę wyegzekwować tego prośbą, groźbą, to zrobię to prawnie.
Mentalnie odeszliśmy od siebie dawno.
Mentalnie latami byliśmy sobie obcy.
Przestał rozwód budzić we mnie takie emocje, jak na wstępie.
Chcę doprowadzić go do końca.
Mój stosunek do Piotra się nie zmieni już.
Nie stworzymy związku.
Może na mnie liczyć, jeśli tylko zechce mojej pomocy.
Mamy kilka wspólnych spraw, które zostały po 20-letnim życiu.
Mamy troje dzieci, które wychowujemy, jakkolwiek to brzmi.
Pozostały wspomnienia.
Żal?? Nie chcę go w sobie pielęgnować.
Nie chcę już w sobie złych emocji.
Wyizolować je w sobie, zapakować do czarnego wora i zakopać.
Nie warty jest czas dany nam na życie, by nurzać się w złych emocjach, kłócić, udowadniać swoje racje, przekonywać do siebie, zapewniać o swoich uczuciach czy dobrych intencjach. Dosyć.
Na zewnątrz ponuro. Lato odeszło do przeszłości. Nie mam już żadnych wątpliwości, jaka pora roku nastała. Siąpi deszcz, a od ziemi bije wilgoć i chłód. Liście kręcą się pod nogami, fruwają poderwane wiatrem w kolorowym tańcu na ogrodzie. Do końca roku dwa i poł miesiąca. Nie wiem, jak ten czas przeminął. Wiem, że tempo było duże. Czas nieco wyhamować. Zbyt wiele istotnych rzeczy mi umknęło. Zajęta innymi, zaniedbałam siebie. Moje ja upomina się o uwagę.
Może uda się mi trochę jej sobie dać.
Ostatnio tematem moich dni są „potrzeby”.
Potrzeby niby nic, a jednak wiele. Zastanawiam się nad nimi i ze zgrozą dociera do mnie, jak duży wpływ wywierają one na życie człowieka. Zaczyna się oczywiście niewinnie, bo tam w zaraniu, jak jesteśmy oseskiem i potrzebujemy, jak cholera kontaktu z matką. Po za potrzebami fizjologicznymi jest potrzeba bliskości, która wpływa na nasze podstawowe poczucie bezpieczeństwa. Czyli mamy już dwie potrzeby. Kiedy dorastamy, te dwie potrzeby zastępujemy potrzebą akceptacji i miłości. Potrzeb jest oczywiście więcej i mogą być rożne w zależności od człowieka.
Zmierzam do tego, że bez zaspokojenia tych pierwszych podstawowych potrzeb, robi nam się na przyszłość wielka dziura niezaspokojenia, którą próbujemy zalepić w bliskich relacjach lub rekompensujemy sobie deficyty w inny po za relacyjny sposób.
Pewnie czasem to się udaje, pod warunkiem, że deficyty w zakresie niezaspokojonych potrzeb są różne po dwóch stronach i gdy jesteśmy świadomi siebie na tyle, że wiemy, jakie braki mamy. Kiedy ktoś nie czuje się akceptowany i partner ma ten sam problem, to wyjście sobie na przeciwko z potrzebami skazane będzie na niepowodzenie.
Nie umiałam nazywać swoich potrzeb. Próbuję to robić. Nie jest to łatwe dla mnie, bo…bo moją potrzebą było zaspokajanie potrzeb innych. Trąci to paradoksem, ale tak funkcjonowałam. Umiem rozpoznawać potrzeby innych, obserwować ich, jak na mnie reagują, wyczuwać jak się poruszać w obszarze relacji, aby był ktoś ze mnie zadowolony.
Uświadomienie sobie tego trochę mną wstrząsnęło. Zobaczymy, co po wstrząsie zostanie.
Zaczynam nazywać swoje potrzeby. Przecież realizacja ich winna dać jakiś wymierny efekt, może mnie pchnąć nie co w samorozwoju, w zrozumieniu siebie, w doprecyzowaniu oczekiwań, jakie mam względem siebie z uwzględnieniem tego, co mnie ograniczało czy ogranicza, w poprawie relacji, aby nie szukać np. w związku tego, czego nie dostałam jako dzieciak w swoim czasie.
Myślę, że rozpoznanie własnych potrzeb i dopuszczenie ich do głosu z wentyluje nie co moje napięcia, uporządkuje w środku, pozwoli zrozumieć siebie bardziej.
Może za późno na takie zabiegi względem siebie? Dla takich, jak ja ktoś wymyślił hasło: „lepiej późno, niż wcale”.
Potrzeby..co za dziwny obszar człowieka, a jakże ważny.
Tyle z rozmyślań.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , | 4 komentarzy

Czarny poniedziałek

W Poznaniu od rana pada deszcz, czyniąc dzień jeszcze bardziej czarnym, szarym i ponurym. Może podkoloryzuje to wymowę zapowiadanego w Polsce protestu. Nie dotarłam na Plac Mickiewicza, aby uczestniczyć bezpośrednio w manifestacji, ale całą sobą NIE ZGADZAM się z taką formą ustawy antyaborcyjnej, jaką proponuje obecny rząd. To godzi w demokrację, w poszanowanie wolnej woli! Godzi w kobiety! Nie zamierzam się rozwodzić w tym temacie, bo wiele już słów padło i pada a moje będą tylko powtórzeniem innych, ale to, co wyprawia PiS pod przykrywką „naprawczych działań politycznych”, to burzy coraz bardziej poczucie bezpieczeństwa Polaków.
Odnośnie wolnej woli, to też ciekawa sprawa, bo każdy z nas jest w nią wyposażony. Jesteśmy państwem katolickim i co raz bardziej wychodzi nam to bokiem. Nie, nie sam katolicyzm, ale ingerencja kościoła w politykę państwa. W doktrynie kościoła katolickiego istnieje pojęcie wolnej woli, a jednak to kościół najbardziej chce nas jej pozbawić akcentując predestynację. Sprzeczność sama w sobie. Mogę podejmować wybory, a każdy z nich jest z góry założeniem Boga co do mnie, jakie to decyzje podejmę i dokąd mnie doprowadzą? Jeżeli tak, to w ogóle żadne ustawy antyaborcyjne nie są potrzebne, bo ja wedle boskiego planu zajdę w ciążę (bóg tak chciał) i ja usunę (taki miał bóg zamysł wobec mnie). Celowo pisze tu bóg z małej litery, bo to nie mój bóg. Dla mnie Bóg, to Byt/Istnienie, które wykracza po za moje pojęcie, a tym samym nie znam Jego planów/zamiarów, ale wiem tyle, że są dobre i doskonałe.
Wolna wola została wciśnięta w sztywne ramy prawa. Owszem prawo reguluje pewien porządek społeczny, ale prawo nie może odbierać nam możliwości decydowania o sobie.
Wolna wola, to również moje prawo do wypowiadania opinii, do bycia sobą, do podejmowania decyzji, bez względu czy podoba się to mojemu otoczeniu czy nie. I tu zaczynają się problemy. Otóż, jeżeli żyjesz w grupie społecznej, to lepiej abyś miał poglądy, zachowania podobne jak ci, co ciebie otaczają. Inaczej narazisz się na alienacje, ostracyzm, krytykę, potępienie, negację. Ludzie w grupach wolną wolę jednostki podporządkowują woli większości a tych, co są mniejszością wytykają i ośmieszają. To przecież forma okrucieństwa, ale nazywamy to racją większości, dobrem ogółu.
Odeszłam od męża z wolnej woli. Z tejże woli nie odmawiam jemu pomocy, jeśli tylko by jej potrzebował.
On z wolnej woli się wyprowadził i zastrzega sobie co jakiś czas, że żadnej pomocy ode mnie nie chce.
Patrzę na tych, co najbliżej nas są i mało kto uszanował nasze wolne wole. Każdy ma swoją opinię, co do naszej sytuacji/naszych wolnych wól. Każdy ma swoją rację, chociaż nikt nie jest w skórze Piotra, czy mojej i nie był uczestnikiem ciągłości zdarzeń, które nas do tego miejsca doprowadziły.
Wciąż się zastanawiam po co ludzie bardziej się skupiają na ocenie innych, niż przyglądaniu się sobie.
Przecież to drugie jest bardziej wymiernym działaniem, bo tylko na siebie mamy wpływ.
Jaki wpływ na moje życie mają Ci, którzy się ode mnie odsunęli?
Już żaden.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi, życie | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , | 2 komentarzy

Miłość polega na tym,

że dwie samotności ochraniają się, dotykają i pozdrawiają.  Reiner Maria Rilke
Taki cytat znalazłam na niewyczerpanym w treści FB. Zatrzymał mnie on e względu na ujęcie jednostki, jako części związku w kontekście samotności.
Gdzieś wcześniej toczyłam już jakieś dywagacje sama ze sobą na temat samotności. Pisałam, że nie przeraża mnie ona, że nie rozumiem tego szumu wokół niej. Ludzie łączą się w pary celem uniknięcia właśnie jej. Mówimy w kółko o połówkach poszukujących się, dopasowujących puzzlach i innych formach, które są połowicznym elementem pewnej całości. Odkąd opuściliśmy łono matki nie jesteśmy już z nikim jednym. Już wtedy byliśmy nową istotą w obszarze jednego ciała ale jednak oddzielnym życiem. Stanowimy odrębność, a w swojej odrębności jesteśmy samotni. Żyjemy i przeżywamy ogrom osobistych uczuć, emocji, borykamy się z siatką własnych myśli, działań tworzących naszą rzeczywistość. Nikt nie jest wstanie lepiej zrozumieć nas, niż my sami. Nikt, bo to my w sobie siedzimy i tam układamy sploty myśli, które tworzą wizję tego co się z nami, czy wokół nas dzieje. A jednak wielokrotnie w dorosłym życiu oczekujemy rozumienia nas przez bliskich większego, niż sami okazujemy sobie czy większego, niż potrafimy okazywać innym. W emocjach szczególnie trudno znaleźć racjonalne podejście do tego, co nas dotyka z czym sobie nie radzimy. W emocjach lepiej jest przeczekać, aż one opadną, a emocji w bliskiej relacji nie brakuje. Pulsują pod powierzchnią skóry. Człowiek jest naszpikowany emocjami. Trudno nad nimi panować. Trudno złapać do nich/do siebie dystans. Można je ugłaskać, wyciszyć, opanowywać. Z wiekiem i powtarzalnością działań wychodzi nam, to coraz lepiej, co przekłada się na większe zrównoważenie. Nie koniecznie równoznaczne jest to z większym zrozumieniem siebie. Zrozumienie siebie, to zaakceptowanie swojej samotności. Tego, że wewnętrznie ja, ty jesteśmy samotni, że ta samotność jest częścią każdego z nas, że wychodzimy sobie na przeciwko, jako dwie odrębne istoty, nie po to aby się połączyć i stworzyć jedność ale po to, aby stworzyć wspólną przestrzeń dwóch odrębnych zbiorów cech, zachowań, poglądów.
Czasem bardzo chcę, aby ktoś do kogo próbuję dotrzeć mnie zrozumiał. Próbuję wręcz przekonywać do siebie. Zapewniać o swoich intencjach, które nie miały podłoża w prywacie i egoizmie ale w trosce, przyjaźni.
Nie docieram.
Nie mogę.
Ponieważ trudno mi ze swoim sposobem myślenia, motywami przebić się przez czyjś sposób myślenia czy motywy.
Myślenie nasze nas ogranicza.
Nasze wyuczone schematy myślowe są jak mur wokół nas.
Nieprzepuszczalne.
Albo jakieś silne zdarzenie staranuje ten mur i zobaczymy za nim odleglejszy horyzont, albo sami własnym wysiłkiem opuścimy most nad fosą, by wpuścić nową myśl, sposób działania.
Życie to ruch.
Nie wyobrażam sobie w tym ruchu skostnieć w myśleniu. Wciąż gubić w nim. Nie rozumieć siebie. Przecież rozumienie siebie jest gestem miłości wobec siebie. W tym samotnym wnętrzu próbuje siebie pokochać. Być w jakimś zakresie dobrą dla siebie. Ile mogę nosić w sobie pogardy i sarkazmu, bo gdzieś ktoś mnie tym zapewne nieświadomie nasączył? Może nasączyłam się sama opierając o niewłaściwy przykład człowieka?
Przecież to ja podejmuje wybory w sobie kim i jaka chcę być.
Dla siebie.
Dla Tych wokół.
Ja.
Samotność.

Opublikowano codzienność, małżeństwo, rodzina, Sprawy ludzkie, szpiczak mnogi | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , | 4 komentarzy